"Een jaar later"

"Zaterdag is het zover."
11 Mei 2017

Een jaar later

11 mei 2016: wat de start van een Olympische zomer moest worden, werd de zwartste dag uit mijn carrière. Ik vocht me eerder terug, maar liep opnieuw een zware blessure op. Hoeveel veer- en draagkracht kan je hebben? Op het eerste moment dacht ik eerlijk gezegd dat mijn veerkracht misschien wel op zou zijn. Het had me zo veel krachten gekost om terug op niveau te komen na mijn eerste blessure en ik kon me amper voorstellen om dit allemaal opnieuw te moeten doorstaan. Bovendien lag mijn Olympische droom aan diggelen. Ik deed al mee in Londen 2012, maar deze keer wou en zou ik echt op mijn best zijn. Het werd niks. Ik kreeg een paar krukken en een kapotte knie in de plaats. Ik twijfelde: zou ik me opnieuw laten opereren, opnieuw maanden lang revalideren, en nog aan topsport doen, of stoppen? Eerlijk, bij dat laatste zou ik me nooit goed gevoeld hebben. Bovendien wist ik dat ik terug op niveau was na mijn eerste blessure, en ik denk altijd: wat je 1 keer kan, kan je ook 2 keer. De knoop was snel doorgehakt: “Ik kom terug”!

Ik liet me opereren en begon opnieuw. Ik kende de weg en dat maakte het toch wat anders. Ik trok elke dag naar Antwerpen waar ik gemiddeld zo’n 3 uur per dag bezig was met oefeningen. In de namiddag ging ik, van zodra het kon, het zwembad in of sprong ik op de koersfiets om langs de Schelde tegen de wind in te beuken. Ik zwoegde, zweette en gaf elke dag opnieuw het beste van mezelf. Hoewel dit een zware strijd was, voelde ik me toch al gauw weer heel goed. Ik voelde de gretigheid, de passie en de honger naar meer en dat is de ideale mix voor topprestaties. Natuurlijk waren die nog heel ver weg, maar ik voelde dat het vuur in mij me nog heel ver ging brengen.

Ondertussen ben ik één jaar verder en kan ik zeggen dat ik al terug op een mooi niveau ben. Ik moet nog steeds elke dag zwoegen en veel grenzen verleggen om terug naar mijn normale niveau toe te werken, maar de progressie blijft week op week enorm. De honger is alleen maar groter geworden en ik kijk enorm uit naar mijn eerste wedstrijd. Het indoorseizoen heb ik aan me voorbij moeten laten gaan, omdat dat veel te vroeg kwam (deze blessure heeft helaas veel tijd nodig), maar ik heb die tijd gebruikt om extra hard te trainen en zo te investeren in een mooie zomer. Dit is misschien wel DE kans om 100% voor het outdoor seizoen te gaan, daar waar ik eerder vaak indoor ook al heel goed was en dit misschien wat ten koste was van de zomer. We zullen het zien. Ik werk ondertussen keihard verder en vertrouw op mijn intuïtie die me in m’n oor fluistert: “Je wordt beter dan ooit”.

Zaterdag is het zover, mijn eerste wedstrijd.

Deel online:

Mijn Verhaal