"Let the games begin."

"Het is zover, het is begonnen."
6 Augustus 2016

Let the games begin.

Het is zo ver, de Olympische Spelen zijn begonnen. Rio 2016!!! 4 jaar lang hebben atleten, coaches, federaties, … hier naartoe gewerkt, 4 jaar lang werd alles hier voor opgebouwd. Wat je de komende dagen zal zien, is het resultaat van uren, dagen, weken en jaren keihard werken, vaak voor erg weinig return. Het grootste deel van de sporters die u aan het werk zal zien, zijn mensen die er bij werken, studeren, of andere manieren vinden om hun carrière te “verdienen”.

Ja er zijn de grote helden: Bolt, Phelps, Williams, die groot geworden zijn en zo ook grootverdieners zijn. De meerderheid zijn echter gewone mensen. Het kan uw buurman of -vrouw zijn die u straks aan het werk ziet. Gewone mensen die uitzonderlijke prestaties leveren. Wie u niet zal zien, zijn de 100den atleten die eveneens al die voorbereiding gehad hebben, de atleten die even hard en even lang gewerkt hebben voor het grote doel: Rio, maar die er niet geraakt zijn.

Zo zijn er sporters die wereldtop zijn, maar die de pech hebben dat er slechts een beperkt aantal deelnemers per land toegelaten wordt (zoals in het roeien), waardoor ze noodgedwongen aan de kant blijven. Er zijn sporters die door de enorme concurrentie in eigen land de selectie niet gehaald hebben. Daar is bijvoorbeeld Kendra Harrison, de Amerikaanse hordeloopster, die recent het 28 jaar oude wereldrecord op de 100m horden verbrak. Zij haalde echter op de Amerikaanse trials de top 3 niet, waardoor ze niet geselecteerd werd voor Rio.

Een groot deel van de thuisblijvers liep allicht een blessure op, die een abrupt einde maakte aan hun weg naar Rio. Atleten die dezelfde weg hebben afgelegd als hun collega’s, die ook dag in dag uit keihard gewerkt hebben en een niveau haalde dat meer dan voldoende was voor Rio. Maar als het lichaam stop zegt, dan stopt het ook, dan stopt alles. Dat was ook zo voor mij. Tot die dag 12 mei 2016, liep alles zoals het moest. Ik heb een traject doorlopen zoals elke Olympiër aanwezig in Rio. Dag in dag uit paraat om het beste van jezelf te geven. Je slaap, je voeding, je leven, alles in functie van Rio. Ik deed eigenlijk alles bijna net hetzelfde als mijn trainingsmaatje en Olympiër Axelle Dauwens, maar die ene sprong zorgde er voor dat ik definitief moest afhaken.

De teleurstelling is nog steeds heel groot, maar als topsporter leer je gelukkig ook dat er altijd nieuwe plannen en doelen opgesteld kunnen worden. Dat je altijd weer vooruit kan en moet kijken. Voorlopig ga ik toch, op een heel andere manier, van Rio proberen genieten en mijn vrienden en collega’s aanmoedigen. In het bijzonder Axelle Dauwens en coach Philip Gilson, met wie ik de weg heb mogen afleggen en ook getuige ben geweest van hoe goed en hard ze gewerkt hebben!! Het einde was voor mij misschien erg zuur, maar mijn “road to Rio” was ook mooi en goed. Het eindresultaat mag dan niet in beeld komen of op papier staan, ik ben en blijf trots op alles wat ik gedaan heb en hoe ver ik geraakt ben. Dat motiveert me alleen maar om er nog eens voor te gaan. Ik wens team Belgium heel veel succes, veel durf, veel overtuigingskracht en ook heel veel plezier. Ik hoop dat Rio een groot feest mag worden!

Deel online:

Mijn Verhaal