"Tussen hoop en vrees."

"Wanneer slecht nieuws nog slechter wordt…"
22 Mei 2016

Tussen hoop en vrees.

Tien dagen geleden gebeurde iets ogenschijnlijk banaals, maar de gevolgen zijn dramatisch. Alles wat toen nog zeker leek, is weg. Ik ben al een paar dagen heel stil, mijn gedachten zijn moeilijk te verwoorden, maar ik ga dat toch proberen. Ik blijf maar over die horde springen. Telkens weer kom ik tot de conclusie dat de gevolgen daarvan niet erg kunnen zijn. Het was een eenvoudige sprong, een landing licht uit balans, maar niks bijzonders. Je kan niet stabieler en beter getraind zijn dan ik toen was en nog steeds ben. Toch zakte ik wat weg bij de landing en voelde ik iets kraken. De eerste diagnose: een gescheurde meniscus, waarmee het, zo vertelde de specialist me, onmogelijk zou worden om nog voor Rio te gaan. De grond zakte weg vanonder mijn voeten. Na dat nieuws ging ik naar huis. Niemand begreep wat er net gebeurd was, verstomd. Het klopte niet. Buiten wat zwelling en een stijf gevoel leek er niks mis te zijn. Bovendien hing er nog een grote donkere wolk boven mijn hoofd: de specialist was niet zeker of mijn kruisband niet geraakt was. Hoewel klinisch alles er op leek dat het ok was, waren de beelden op de MRI niet goed, maar te onduidelijk om op dat moment uitsluitsel te bieden.

Toen kwam dat verlengd weekend, dat ellendig lang verlengd weekend. Hoewel het nieuws zo slecht was, voelde mijn knie helemaal niet slecht. De zwelling was ondertussen zo goed als weg en ik liep vlot rond alsof er niks aan de hand was. Dat deed me wat (bang) hopen dat het misschien toch nog mee zou kunnen vallen. Je blijft je afvragen of er echt niks is dat je kan doen? Wat pillen, een tape en wat oefeningen, kon het dan echt niet meer? Er moest toch IETS zijn dat ik nog kon doen. Mijn lichaam, op dat kleine minuscule dingetje na, is in topvorm en klaar voor grootse prestaties, maar daar zit je dan, aan de grond genageld… .

Wanneer slecht nieuws nog slechter wordt…

Dinsdag ochtend ging ik opnieuw bij een specialist. Daar kreeg ik een nog veel zwaardere klap: mijn kruisband is los getrokken. Die meniscus lijkt dan weer geen probleem te zijn (maar dat zal de operatie uitwijzen). Je wordt heen en weer geslingerd en blijft maar klappen krijgen. Dit kan ik tot op vandaag niet geloven. Wat begon als iets kleins, iets waarvan iedereen dacht dat het wel mee zou vallen, is uitgedraaid op de zwaarste diagnose die mogelijk was. Dit in contrast met het feit dat ik momenteel dus rond loop zonder pijn, zonder last, alsof er niks aan de hand is. Ik kan niet beschrijven hoe frustrerend en verwarrend dat is. Woensdag word ik geopereerd en vanaf dan begint opnieuw een lange revalidatie… .

Ik wil via deze weg graag iedereen bedanken voor de vele steunberichten, die vaak heel persoonlijk waren. Hoe hard dit allemaal ook is voor mij, het deed me wel goed dat iedereen beseft hoe hard ik gewerkt heb om terug te komen en hoe zwaar deze klap dan ook is. Dit is niet eerlijk, dit is niet wat ik verdien, maar dit is helaas wel de harde realiteit. Tot gauw,

Eline

Deel online:

Mijn Verhaal