"Toen was alles plots anders"

"Ik was KLAAR!!"
13 mei 2016

En toen was alles plots anders.

Waar zal ik beginnen… Een dik jaar geleden ging ik van de hemel naar de hel. Ik liep een zware knieblessure op: voorste kruisband gescheurd. Zoals jullie weten heb ik me vanaf dag 1 volledig gesmeten in mijn revalidatie en dit met succes. Deze winter liep ik al weer competitie op een degelijk niveau en nu was ik helemaal klaar voor de Olympische zomer: Amsterdam en Rio! Gesterkt door mijn tegenslagen, kon ik wel de hele wereld aan.

Rustig ben ik blijven werken, blijven bouwen tot waar ik nu sta, dag op dag, week op week. Met een positieve focus en vol overgave, zoals ik altijd doe, zoals ik ben en zoals ik leef. Zaterdag stond mijn eerste competitie gepland: de interclub in Nijvel. Daarna zou het richting Hengelo gaan voor de FBK games en op mijn 30ste verjaardag zou ik lopen op de IFAM in Oordegem. Rotsvast was ik overtuigd dat ik op een van die wedstrijden al top ging zijn en mijn tickets voor het EK en de Olympische Spelen zou halen. Afgelopen woensdag ging ik nog wat startjes en sprongen doen om mij helemaal klaar te stomen.

Toen ging het mis. 1 kleine sprong (die ik al 1000den keer gedaan had), over een (te?) lichte horde, 1 kleine hapering, 1 slechte landing en het noodlot slaat toe. Ik voelde het onmiddellijk: het was niet goed. “Niet weer, niet ik, niet nu, NEE!!!!!!!!”. Toen begonnen 2 dagen van balanceren tussen hoop en wanhoop. Angst, twijfel, verdriet maar ook hoop. Het kon misschien nog meevallen, want uit klinische testen kwam niet echt iets dramatisch. Misschien kwam ik er met de schrik van af?? Maar eigenlijk wist ik het wel: dat kon niet, mijn gevoel zei dat het niet goed was en ik heb me daar nog nooit in vergist. Ik ken mijn lichaam goed genoeg. Na onderzoeken en een MRI viel het zware verdict: Meniscus gescheurd. Daarmee Rio nog halen is onmogelijk.

Plots is alles voor niks geweest, alles weg. Ik heb zo hard gewerkt, ik was zo goed, ik was KLAAR!! Ik heb getraind en geleefd om alles uit mezelf te halen wat er in zit en dat is nu allemaal voor niks geweest, of zo voelt dat nu toch even. Ik keek zo uit naar die 100m horden, MIJN 100m horden. Ik kan nog steeds niet geloven dat Rio niet meer mogelijk is. Ik wil gaan trainen, verder doen, dit is gewoon niet te vatten. Ik moet dit nu allemaal eerst laten bezinken en kijken met de dokters wat kan en wat niet kan en wat alle mogelijke opties zijn naar de toekomst toe. Dat dit een zware teleurstelling is, is wel duidelijk denk ik. Dit 2x op 1 jaar tijd meemaken, dat is gewoon de hel. Toch zal ik dit moeten aanvaarden en ook hier weer mijn eigen weg in vinden. Ik hou jullie zeker op de hoogte, maar meer dan dit kan ik er voorlopig ook niet van zeggen. Dank voor alle steun.

Wordt vervolgd…

Deel online:

Mijn Verhaal