"Don’t think limits!"

"Denk groot, denk meer en durf ook falen."
24 Juni 2017

Don't think limits!

Ik vond het moeilijk om aan deze blog te beginnen. Moeilijk om de eerste woorden te vinden van het verhaal dat ik nu wil brengen. Niet omdat ik niet weet wat ik vertellen wil, maar net omdat het zo veel is. De laatste weken zijn pittig geweest, stressvol, spannend en moeilijk ook. Mijn wedstrijdseizoen was erg goed begonnen, met mijn beste seizoensopener ooit, 13”29 na 2 jaar inactiviteit. Dat kon wel tellen. Op de IFAM, op 27 mei, deed ik er nog een tiende van af en stopte de klok op 13”19. Ik liep met een erg goed gevoel en was er van overtuigd dat mijn tijden heel snel nog zouden zakken richting 13”00 en er onder. Allicht had ik echter de impact van die eerste reeks wedstrijden onderschat na zo lang geen competities te doen en mijn lichaam begon tegen te spartelen. Ik herstelde heel traag van de wedstrijden, kon vaak geen goede trainingen afwerken en op wedstrijd gingen de tijden niet omlaag maar omhoog. Tot overmaat van ramp liep ik een lichte hamstringblessure op die toch heel lang bleef aanslepen. Ik kon 12 dagen voor het BK niet lopen en ook daarna liep het allemaal nog bijzonder stroef.

De moed zakte een beetje in mijn schoenen, mijn goed gevoel was helemaal weg. Maar ik bleef doorzetten, ik had niet voor niks zo lang en hard gewerkt. Ik trok naar een wedstrijd in Ninove, maar daar had ik een totale off day. En toch was dit op de een of andere manier een kantelmoment. De dagen nadien liet ik mijn rug en hamstrings nog extra goed behandelen en eindelijk was ik van die pijn verlost. Toen ging alles in een stroomversnelling. Ik vond mijn goed gevoel terug en kon eindelijk vrij bewegen, wat echt een verademing was. Op de wedstrijd in Luik liep ik al met een veel beter gevoel, maar de tijd viel nog tegen. Toch voelde ik daar al dat ik heel snel terug naar mijn beste vorm zou toegroeien. We besloten om ook vrijdag te gaan lopen bij mijn eigen club in Gentbrugge, om weer ritme op te doen en te profiteren van de ultra snelle baan. Daar liep ik, helemaal alleen en tegen de wind in 13”28 en 13”20. Ik voelde het, ik was tot grote dingen in staat. Dit gaf me een enorme boost.

Toen was het zo ver, de laatste race waarin ik me nog kon plaatsen voor het WK. 1 kans had ik nog, maar het enige wat ik in gedachten had, was dat ik ook maar 1 kans nodig had. 1 keer is genoeg, en wat maakt het uit of je het in de eerste of in de laatste race haalt? Niks. Het maakt het alleen net iets spannender. Ik was er klaar voor, de piste is snel, het publiek was TOP en de wind blies in de juiste richting. Ik moest het enkel nog DOEN. Ik schoot uit de startblokken en liep naar een 3de plaats in 13”02. Op 3 honderdsten van winst en op 4 honderdsten van de WK limiet. Ik kon het niet geloven. Ik was ZO GOED en dan net niet. Ik ben er nog steeds niet zo goed aan uit welk gevoel ik er aan over houd… want eigenlijk was het echt geweldig, maar ja, 4 honderdsten he. Het verschil tussen enorme euforie en teleurstelling, ja, 4 honderdsten.

Toch heb ik er een goed gevoel aan overgehouden. Bovendien weet ik ondertussen dat ik met mijn 13”02 hoogst waarschijnlijk uitgenodigd zal worden door de IAAF om toch deel te nemen aan het WK. Vol spanning wacht ik nu dus af, hopend op groen licht om toch mijn kans te wagen. Wat een overwinning zou dat al zijn! Want wees nu eerlijk, buiten mezelf en een aantal mensen heel dicht bij mij, wie had daar zijn geld nog op ingezet? Bij deze wil ik er wel nog een boodschap aan toevoegen. Ik hoor en zie zo veel mensen zo snel opgeven, in zichzelf en ook in anderen. Als we allemaal net iets meer zouden geloven in onze mogelijkheden, in ons potentieel, dan zou er ook zo veel meer succes zijn. We zijn zo kritisch, we schrijven mensen zo snel af, terwijl dat ene duwtje in de rug soms al voldoende kan zijn. Denk groot, denk meer en durf ook falen. We kunnen zo veel meer dan we vaak denken!!

Deel online:

Mijn Verhaal